Quarantaine: zit je daar met jezelf….

De huidige omstandigheden met de verspreiding van het Corona-virus  maken het meer en meer verstandig om ons sociaal te distantiëren van elkaar. De één is wel toe aan een paar weken quarantaine, voor de ander is het een schrikbeeld: zit je daar met jezelf….

Als je een beetje leuk contact met jezelf hebt, dan is alleen zijn meestal niet zo’n probleem. Je bent Al-één.

Maar voor de mensen die zich eenzaam voelen, die één tezamen met zichzelf zijn en geen leuk contact met zichzelf hebben, kan het een heel ander verhaal zijn: voortdurende oordelen en verwijten aan jezelf kunnen van een tijd alleen zijn een moeizame periode maken.

Je hebt dan mensen die zeggen: ‘Je moet eerst van jezelf houden, om ook van anderen te houden’. Dat klinkt als een uitnodiging om deze periode van jezelf te gaan (leren) houden. Maar in mijn beleving klopt dat niet, dat je eerst van jezelf zou moeten houden voordat je van een ander kunt houden. Het klinkt namelijk als een proces dat je alleen doet. Houden van, liefde, is volgens mij wat we met elkaar aan het leren zijn. Dat doen we niet alleen.

Zelfs als je in je eentje nu zit en je wilt oefenen om van jezelf te houden, dan benoem je al 2 facetten: Het één (ik) wil leren houden van het ander (mijn zelf). Eén van de verwarrende elementen die daar een rol in spelen, is wellicht de cultuur waarin wij in de westerse wereld leven: wij zijn erg individualistisch, ‘ik’-gericht. De oosterse wereld is meer systemisch gericht.

In de westerse wereld doen we bijvoorbeeld een mondkapje op om onszelf te beschermen, terwijl in de oosterse wereld dit gebeurt om ánderen te beschermen. Daar gaat het meer om wat het systeem nodig heeft.

En als je dan mensen ziet hamsteren, uit angst om tekort te krijgen, die geen rekening met de ander houden, maar alleen met zichzelf, dan ontstaan juist tekorten, die er in eerste instantie niet waren. Genoeg voor iedereen om te delen, te weinig als iedereen alleen voor zichzelf een voorraad gaat aanleggen.

De huidige omstandigheden laten zien dat het juist nu nodig is om meer systemisch hiermee om te gaan.

En één van de systemische maatregelen is dus: ‘Trek je terug van anderen en distantieer of isoleer je een periode’.

En dan zit je mogelijk nu met jezelf, op de bank….

Tijd voor introspectie. Als we nou eens het woord quarantaine (dat z’n oorsprong vindt in de tijd van de pest) vervangen door het woord ‘retreat’ of ‘retraite’. We zonderen ons tijdelijk af, we trekken ons terug, om spiritueel of geestelijk onderzoek te doen, om ons te bezinnen, om op zoek te gaan naar nieuwe waarheden.

Dan hebben we de ruimte en tijd om te herkennen dat oordelen en verwijten gedachten zijn. Gedachten waarin je bent gaan geloven. Gedachten waarmee je je hebt vereenzelvigd, waardoor het automatische gedachtepatronen zijn geworden en vandaar uit heb je gehandeld. Sommige mensen kunnen er achter komen dat je geen liefde kunt zoeken of vinden, maar dat liefde iets is wat er altijd al is geweest, ook in jezelf. Het gaat er dan om om in te zien, dat iets je weerhouden heeft om in liefde te zijn. Kun je weer in contact komen met die liefde? Kun je weer wat meer gaan leven vanuit die liefde, in plaats van uit de automatische processen die zijn ontstaan? En kun je de wereld en elkaar weer wat meer zien vanuit die liefde?

En de ondernemers die nu weinig of geen inkomen hebben: het is tijd voor innovatie! Misschien heb je eindelijk eens tijd om je website aan te passen. Eindelijk tijd om nieuwe diensten of producten te ontwikkelen, die aansluiten op deze tijd. Eindelijk tijd om dat boek te schrijven.

En dan kun je nog zo alleen zijn, dan doen we de deuren open en zingen we met elkaar op onze balkons, zorgen we voor elkaar door boodschappen voor elkaars deur te zetten, of door op andere manieren te delen met elkaar. Dan hoef je niet eerst ‘af’ te zijn en van jezelf te houden. We zijn nooit ‘af’. Dan ben je niet alleen. Dan ben je Al-Eén.